ياد آن دوران بخير

[saghar69]

[[color]color=#800080]یاد آن دوران بخیر که طفلی بیش نبودیم و آرزوهایمان چیری نبود جز امدن بهار و عیدی گرفتن و خرید لباس و کفش نو پوشددن و رفتن به خانه پدربزرگ و مادربزرگ.
یاد دوران کودکی که آرزوها و خواسته هایمان پاک بود و بی آلایش،صادقانه بود و گرم،زیبا بود ولطیف،آنقدر بی غل و غش که میشد آنهارا احساس کرد...یاد دوران کودکی بخیر که شیرین زبان بودیم و اگر میگریستیم،اشکهایمان ناز بود و پاک و اگر اشک می ریختیمم برای چیزایی بود که از دست میدادیم،مثل آبنبات پدربزرگ وسیب گاز زده ای که به روی زمین غلت میخورد و اگر آن را بر میداشتیم با اخم مادر اشک از چشمانمان سرازیر میشد،حتی اشک ها نیز برایمان شیرین بود و بهانه هایمان مانند خودمان بچه گانه...وقتی اشک میریختیم و برای پدر ناز میکردیم به اتاقمان پناه می آوردیم...دلمان آنقر زلال و ساده بود که میشد اعماق احساسات کودکی را در آن دید.آن زمان بزرگترین آرزوهایمان بزرگ شدن بود و رسیدن به دنیای بزرگترها...چقدر روز و شب هایی را که میگذشتند دوست داشتیم.به ذوق اینکه اگر ده شب دیگر بخوابیم بزرگ میشویم و اگر پنج شبه دیگربگذرد قدمان آنقدر خواهد شد و میتوانیم آن آلوچه کال حیاط را نشسته بخوریم.بزرگ میشویم.آنقدر که میتوانیم دیگر برای آبنبات و سیب گاز زده اشک نریزیم...
سالها گذشت...
بزرگ شدیم،اما ای کاش نمیشدیم..ای کاش کودک بودیم و خواسته هایمان کودکانه،کاش بزرگترین غم مان همان افتادن سیب گاز زده بود ای کاش به اینجا نمیرسیدیم و آرزوی هم نفس شدن با آدم بزرگ هارا نمیکردیم.شاید آن زمان دیگر بزرگ نمیشدیم...کاش میشد این بی بازگشت را باز گشت و آن دوران را برای خود دزدید و برای همیشه در صندوقچه ناز و خونین رنگ قلبمان گذاشت.شاید آن زمان بشود بزرگ بود،اما بزرگی که کوچک باشد.قلبش،روحش،احساسش،حتی در اوج بزرگ بودن...........[/color[/color]]

[azar]

آره، ای کاش . واقعا ای کاش من که خیلی دلم برا اونروزا تنگ شده حاضرم هرچی که الان دارمو بدم فقط برا ی لحظه ی بچگی.